KVW 16 juni Nieuw Staten Zijl - Punt van Reide

Het is al weer even geleden dat ik een dagtocht met de KV Winsum heb gevaren. Gisteren kwam ik er als tochtleider niet onder uit :) en had ik een tocht voorbereid over de Dollard




.

Normaal varen we in die buurt vanaf Termunterzijl naar Ditzum of Emden, gisteren wilde ik de modderbanken bij laag water zien en vertrokken we van Nieuw Staten Zijl.

Ik had enthousiaste verhalen gehoord over geluiddempende kloven en vluchten ganzen zo groot als een tapijt bommenwerpers van weleer. Om dit allemaal mee te maken stonden we al om 8.00 uur klaar voor vertrek vanaf de loods van KV Winsum. Iets na negenen troffen we Ben bij NSZ en was de groep compleet. In alle rust hebben we ons vaar-klaar gemaakt  en ons af laten zakken met het afgaande water door de geul en tussen de modderplaten door.

Het zag er idylllisch uit en ik keek uit naar het deel waar ik oevers van twee tot drie meter mocht verwachten.

Volledig gespitst op al het moois dat komen zou was het een aangenaam begin. Ben begon al van meet af aan te zoeken naar een mooi plekje om bij springtij met zijn dochter en vriend in de modder te spelen. Hoe zachter de blubber hoe beter. Feit is dat die natte blubber van boven af zacht lijkt, maar op veel plaatsen toch gewoon keiharde zeeklei is en we hebben het tot de D17 volgehouden om te peilen hoeveel blubber er stond. Dat gaf aardig wat vertraging, maar dat gaf natuurlijk niets omdat we absoluut niet op tijd stonden.

De wind wakkerde wat aan, de bewolking nam toe en eenmaal bij de bocht in het Groote Gat besloten we niet langer tegen de ZW 5 Bft in te peddelen en het er maar van te nemen. Ben zocht de geul uit om in te landen en ik verzamelde de groep. Ietwat onwennig keken we rond en uiteindelijk zetten Ben en ik de kajak op de plaat. Bram en Hilde zochten nog wat hard en droog zand maar kwamen onverrichterzake terug. De lunch werd genoten met de kajak als zitje en de voeten 10 cm in de blubber. Blijven staan is geen optie, je zakt weg of raakt erin vastgezogen, de ervaren wadlopers zullen de gevaren van het slik herkennen.

 

Een rondje over de slikplaat wist een enkeling toch nog te verrassen. Net iets te lang stilgestaan voor het maken van die ene foto of geschrokken omkijkend naar de herkomst van een kreet van een vallende man en voor je het weet val je zelf vierkant voorover. Gelukkig was er genoeg water in de buurt om eenmaal terug bij de boot het ergste vuil van ons af te spoelen.

De terugweg verliep minder relaxed dan heen. Nu niet wind en stroom mee, maar wind tegen en de stroom licht mee. Wind tegen stroom geeft korte golven en klapperende schepen op het water. De rust van de lange golven tijdens de heenreis werd ingewisseld tegen windruis, opspattend water en hard werken. Kortom, alle elementen van het zeevaren waren ineens aanwezig. De reis verliep voorspoedig en net na tijdstip laag water lagen we weer in het interessante gebied. Wat duidelijk opviel is dat de waterstand na TLW snel hoger wordt, zelfs zo hoog dat het idee van een diepere geul tussen rustgevende modderbanken al niet meer in te denken is bij het vlakke landschap dat wordt geboden.

 

De weg terug viel me daarmee iets tegen en de slinger naar de haven van Nieuw Staten Zijl leek veel langer dan de slinger er vandaan. Leerpunt is dus dat je qua planning voor het laagwater moment en liefst bij springtij op zoek moet naar het beloofde schouwspel. Gelet op het verhaal van die ganzen, zal het ook nog in het voor- of najaar moeten zijn.

Verder is het een prima beginnerstocht en ik zal het zeker bij niet teveel wind op een mooie zonnige dag nog een keer proberen.

KVW open dag - foto's van Frits Huisman

https://picasaweb.google.com/lh/sredir?uname=116799102271087257004&target=ALBUM&id=5881926574325031969&authkey=Gv1sRgCOa15qCVgoHh5AE&invite=CNuly60P&feat=email

KVW 11 mei : Lauwersoog - Schier Passantenhaven

Grijze dag. De hele week wordt er flinke wind voorspeld en regen voor het weekend, maar steeds veranderen de snelheden.

Op de dag zelf geeft Windguru nog een 4 met stoten van 6 Bft waar de kustwacht een steady 4-5 geeft. Het blijkt niet meer dan 4 te worden en soms ook minder.

We stappen in bij de Dageraad en varen in alle rust naar Schier, recht over Brakzand. De veerboot geeft nog wat golfjes als we de haven uitvaren, verder is het een beetje op gevoel naar Schier varen, het ligt net buiten het zicht.

Het inkomende water en de wind zetten ons iets weg naar het Oosten. Het water staat hoog, het hoogste punt dat ik meet is nog altijd 1.60 m aan water.

Eenmaal bij Schier begint het te regenen wat de lust om te gaan wandelen en passagieren in het dorp doet verminderen. We vinden nog net toegang tot de faciliteiten van de jachthaven voordat de beheerder na ons de deur op slot doet 'tegen de wadlopers'. Geen wadloper gezien, wellicht zagen wij er wat verlopen uit en brachten we wat (ongewenst) schoonmaakwerk mee?

We hebben ons voor het fatsoen omgekleed en daarna in de uitspanning koffie met taart genoten. Je moet het zelf tot een feestje maken niet waar? Het was tenslotte ook de eerste oversteek van Jolien.

Na een uur de regen uitgezeten te hebben, besloten we terug te keren naar de vaste wal. De reis verliep wederom rustig en droog. Aan het eind stond er toch al een redelijke uitgaande stroom voor de haven die we goed hadden gepareerd door hoog op te varen over Brakzand. Het omkleden verliep helaas weer in de regen. Eenmaal in de auto heb ik voorgesteld een visje te gaan eten en op te warmen in een lokale uitspanning. Dat vond gretig gehoor en we lieten ons de kibbeling smaken.

Al met al een prima hernieuwde kennismaking met het wad dit jaar; een volgende keer graag met laag water en een lekker zonnetje.

NZKV Anglesey 2013 - Point Lynas / Porth Ejlian – Porth Wen v.v.

3 mei :

Laatste dag, Piet, Axel en Saskia blijven op het kamp. Verwachte WZW 6 – 7 Bft.

We kiezen voor een stevige tocht langs de noordkust van Anglesey. Redelijk beschermd door de kustlijn kunnen we dan zonder golfopbouw genieten van de kustlijn, de stevige wind en mogelijk een race.

Vandaag vaar ik in de boot van Axel, een NDK Explorer. Heerlijke schuit, met rugband en voetensteun, laat zich goed sturen en ligt lekker op het water. Ik vaar bijna schegloos, hetgeen voor mij met al die wind ongekend is.

Bij het ontbijt schiet het in mijn rug, zou ik toch bijna de slottocht moeten missen en daarmee mijn kans om in de NDK Explorer te varen. Ik besluit mee te rijden, de boot te testen in de baai en beter nog, te beoordelen of het verstandig is om met deze wind met mijn rug te gaan varen. Alle bewegingen in de boot kan ik probleemloos en pijnloos maken. Ik besluit de zee op te gaan.

Chris krijgt als voorvaarder maximaal het laatste restje stroom te pakken. Hij kiest er echter voor om de kust maximaal te volgen en te genieten van de boeiende scheidslijn tussen land en water. We vertrekken om 11.30 uur vanaf Porth Ejlian met een westelijke koers. De laatste stroom mee mag geen naam hebben en de wind is fors. De keus van Chris om dicht onder de kust te varen houdt ons uit de wind. Des te groter is dan ook de overgang en de inspanningspiek als we twee baaien moeten oversteken tegen de wind in. Niemand komt in de problemen, maar het blijkt wel flink werken te worden om de overkant te halen. De NDK voelde goed en vertrouwd en ik kon de hele wereld wel aan. De oversteek van Porth Wen gaf echter ook aan dat ik met een vertrouwd schip alle zeilen bij moest zetten om koers en vaart te houden. Gelukkig lag de focus vooral op vaart en dan is het vooral een kwestie van een slagkracht en –ritme vinden dat je voldoende lang kunt volhouden. Daarvoor bleek ik de afgelopen maanden genoeg getraind te hebben.

De baai wordt beheerst door de ruine van een oude steenfabriek waar we de lunch genoten. Tegen 14.30 uur liggen we weer in het water en krijgen we nog een korte instructie hoe te varen met zijwind. Van belang is de knie aan de aflandige zijde op te trekken en in de wind te gaan hangen met lijf en schip. De vlagen kunnen je dan niet omgooien en bovendien ga je op deze manier het oploeven van het schip tegen. Het bleek een waardevolle tip toen we de twee grotere baaien moesten oversteken met de wind meer van opzij dan van achteren en de golven die eveneens schuin van achteren onder ons door liepen.

De oversteek voelde niet geheel vertrouwd, de windvlagen waren daarvoor te sterk en niet voorspelbaar genoeg. Dankzij schip en instructie verliep het echter zonder problemen. Tussen de baaien door voeren we langs de kust, zoekend naar keerwaters (schui aansnijden en op tempo!). Op de terugweg deden we de East Mouse aan, een deel van de groep bleef in het keerwater liggen waar anderen (ZVE+) wind en stroom trotseerden door één of twee keer deze rots te ronden.

Als voor(uit)vaarder voer ik de groep met een koers 120 weer terug naar Point Lynas en liet ik me soms even gaan door flink door te trekken. Een heerlijke winderige dag om de laatste energie die er nog in het lijf zat uit te persen.

Eten: Paddlers Burger in de Paddlers return.

De dag en de week werden tot slot nog geevalueerd in het bunkhouse onder het genot van een kop thee en wederom cheesecake!

Met dank aan Nico, Karien en de deelnemers voor deze prachtige week.

NZKV Anglesey 2013 - Porthdafarch Road – Rhoscolyn v.v.

2 mei:

We hebben de hele week al het vooruitzicht op drie dagen mooi weer. We zullen de week afsluiten met opnieuw een ZW 5 of hoger. Derhalve vandaag gekozen voor een toertocht met wat speelse elementen en instructies voor navigeren op zee.

Zelf had ik deze week wel oren naar het lenen van een boot van Rockpool of NDK. Om de een of andere reden is die belofte niet goed in te lossen geweest en start ik vandaag in de boot van Nico, een speelse NKD Romany, zonder voetsteunen of rugband. De zit was duidelijk actiever dan in mijn eigen Barracuda, het schip is goed te besturen en ligt lekker op het water. Nico had duidelijk minder zin in mijn krappe schap, de zit te ver naar achteren wat een actieve houding onmogelijk maakt en verder lag het hem denk ik te diep in het water. Ik heb hem er verder niet meer over gehoord, het ging uiteindelijk om mijn ervaringen in de Romany.

De zon scheen krachtig, wederom een variabele wind, kracht 3 - 4 Bft. De tocht begon in alle rust, rock hoppend (zonder golven weinig hoppen dus) zakten we de kust af en zochten een weg zoveel mogelijk langs en tussen rotsen. Het tempo ligt laag en als je dit eenmaal even gedaan hebt, dan ontstaan er kriebels om er weer even vaart in te zetten. Aldus geschiedde, en Saskia werd aangesteld als voorvaarder om in transito richting het baken van Rhoscolyn te varen. We hadden iets stroom tegen, direct onder de kust bleek er minder te staan. Maar welllicht dat de eigenzinnigen ook iets meer in hun eigen tempo hun slag konden slaan en alleen al daardoor voor ons aan bij het einde van de baai kwamen. Dat had wel een prijs. De dolfijnen / tuimelaars / … zwommen langs de groep die de oversteek wel maakte. De dieren leken als het ware door de kustvaarders uit de baai gejaagd te worden en ze zwommen voor een deel recht op ons af. Een ander groepje, met jong, zwom met de stroom mee naar het Westen, zodat we van twee kanten werden benaderd door dolfijnen. Een cadeautje voor de belevenisvaarder.

We hielden eerst pauze in de baai van Rhoscolyn waarbij Bram zijn pomp verkocht aan een van de schilders die daar actief was met het onderhoud van de buitenhuizen. Na de lunch betrok ieder weer zijn eigen schip en voeren we naar de tidal races rondom het baken van Rhoscolyn Head. Mijn rug had deze week toch het een en ander te verduren gekregen en begon te sputteren tijdens de versnellingen om in een goede surf te komen. De beleving van de races was goed vandaag en dat gaf me een extra goed gevoel. Desondanks ben ik niet vol in de race gedoken om mijn rug te sparen en heb ik deels de activiteiten van de andere deelnemers op een afstandje gevolgd.

Er viel redelijk te surfen, maar ik vond de wals bij Vlieland, zoals ik hem beleefd heb met Nico als instructeur bij een ZVE groep, mooier. Maar het geheugen is niet echt betrouwbaar.

De tocht werd vervolgd met wederom een mooie tour langs de kust, zoekend tussen rotsen, wanden en arches naar een mooie pauzeplek. Uiteindelijk vonden we er een met een soort van lokaal regenwoudje aan de rotswand. Als je maar niet naar de aangespoelde rommel keek, zag het er paradijselijk uit. Peddelaars poetsen platen, dat zouden we ook in Wales een keer moeten doen.

Na een korte pauze werd de reis terug ingezet in de vorm van een oversteek zover de baai in, dat we het vermoedelijke eindpunt in zicht zouden hebben waarna we, met Bram als voorvaarder, in transito de tocht zouden beëindigen.

Het was wederom een prachtige dag, heerlijke tocht, zonder druk of snelheid en vooral gericht op genieten.

Eten: Bring Your Own (Alcohol) bij een Indisch restaurant in Valley. Prima keus en heerlijk heet, ook al was het mild, eten.

De eerste bezoekers / deelnemers van het symposium melden zich.

NZKV Anglesey 2013 - Porthdafarch Bay – Penrhyn Mawr – South Stack en North Stack v.v.

1 mei :

Mooie tocht. De dag begon met stromend water en een warrige tidal race bij Penrhyn Mawr. Ik werd ingedeeld bij de ervaren groep om te spelen in het water, maar bleek er mentaal nog niet aan toe en ben teruggekeerd naar mijn clubje. S-jes maken en traverseren op zee, in de praktijk brengen wat we eerder geoefend hadden in Menai Strait. Het mooiste vond ik nog de zeehond die verschillende vissen ving en tussen de wachtende kayaks zijn vangst verorberde.

Na het spel werd het tour-element weer ingebracht. We voeren langs de kust naar het Noorden in de richting van South Stack en vonden een geschikte baai voor een lunchpauze. Nadien verder langs de kust  waarbij de steile wanden van South Stack hoger werden en de Alken massaal van de rotsen wegvlogen toen wij naderden. Het broedseizoen was nog niet begonnen, we mochten er nog net langs. De wanden werden op plekken waar niet werd gebroed op flink wat plekken beklommen (of afgedaald) door avonturiers die liever tussen hemel en aarde verbleven. Ook mooi.

Onder de brug door bij South Stack voeren we langs rotsen, grotten en spelonken naar North Stack in een rustig tempo, genietend van het rustige water, het briesje en de doorgekomen zon. Als lid van een groep en zonder een duidelijke rol kan de aandacht wat verslappen. Zo kon het mij gebeuren dat ik door een onverwachte weerstand op het peddelblad bij het uithalen van de peddel een duikeling maakte die ik niet kon pareren met een steun of rol. Totaal verrast lag ik in het water, deze week al vaker dan in mijn hele kayak-leven tot dan toe. Volgen vergt soms meer concentratie dan leiden J.

We waren ruim op tijd voor de tidal race bij North Stack. Het lange wachten bracht niet wat we gehoopt hadden, het bleef een matte bedoening en ook een passerende Ferry wilde de tidal race niet echt op gang brengen. Na een kleine opleving stierf de race een zachte dood.
De terugtocht verliep even door ruiger water om vandaag nog even iets van het lokale karakter van het water te ervaren en al snel werd het weer rustiger en voeren we op een bijna vlakke zee met zeker 3 knoop stroom mee richting Penrhyn Mawr.
Op transito voeren we richting het spookhuis van Trearddur Bay om later bij te draaien naar Porthdafarch road.

Zoals gezegd, het was een schitterende dag qua weer met een mooie toertocht en hoewel ik mijzelf behoorlijk ben tegen gekomen in de stroming van PM hebben anderen er vol van genoten.

Henk heeft o.a. de hele dag met een verjaardagshoedje op zijn helm gevaren, is vanmorgen opgewacht en toegezongen, heeft heerlijke cheesecake uitgedeeld bij de luch, heeft zijn eigen verjaardagslied nog een keer ingezet in de Paddlers Return en getracteerd op een rondje. Een prachtige dag om je 60^e verjaardag mee te vieren. Nogmaals, gefeliciteerd Henk!

Eten: Makreelsalade en een Apple crumble toe.

NZKV Anglesey 2013 - Skerries

30 april : Skerries

Prachtige dag. Veel zon, weinig wind of golven en een toertocht van Church Bay naar de Skerries v.v.  De tochtleiding lag in handen van Lianna.

Church Bay is een kleine baai halverwege Holyhead en de Skerries. Je benadert de baai van boven uit over een geasfalteerd pad. De auto's staan nabij op een parkeerplaats met openbare voorzieningen. Het uitzicht vanaf de weg was veelbelovend.

Vanuit Church Bay zette Lianna ons op een westelijke koers totdat Skerries en de boeienlijn op een lijn van 30o zouden komen te liggen. Henk voer voorop in zijn nieuwe boot, de richting aangevend voor de groep. Die keuvelde rustig kletsend achter Henk aan. Het werd spannender toen een ieder zich ging bemoeien met de vraag of we het punt al bereikt hadden waarop we recht op de Skerries af konden gaan of niet. Twee instructeurs, een dagleiding, een voorvaarder, eigenwijze deelnemers, er waren duidelijk veel kapiteins op het schip. Het commando Hoofd der kolonne rechts, voorwaarts mars! werd uiteindelijk gegeven en we voeren met de stroom mee recht op de Skerries aan. In het hoofd zat ik al aan de lunch, nog afgezien van de plaspauze. De Skerries vormen een eilandengroep ('zijn' in de vorm van 'vertaald vanuit het Engels'), en deze groep ligt dan ter hoogte van Carmel Head, het noordwestpuntje van Anglesey. 

Ergens heb ik zitten slapen en de voortekenen gemist, maar plotseling zaten we met zijn allen in een stroomversnelling voor de eilandengroep langs en de eenvoudige landing werd opeens een flink gevecht om een keerwater te vinden. De groep sloeg uit elkaar, van mij uit gezien was het ieder voor zich totdat ik in het keerwater lag. Het resultaat was gunstig, slechts een zwemmer die vakkundig was gered en het bleek uit te maken waar je precies in de stroomversnelling was gedoken. 

Graag had ik een filmopname gemaakt of instructie vooraf gehad, want nu heb ik eigenlijk nog niets anders geleerd dan dat als Nico roept Peddelen! Dat je daar dan ook uit alle  macht gehoor aan moet geven. Eenmaal in het keerwater, een korte drijfpauze en brachten we Henk met lichte verschijnselen van zeeziekte naar veilige plek. De rest van de groep bleef wachten en we voeren om het feest compleet te maken, nog een rondje scherp langs de voorste rotsen om uiteindelijk in een rustige stroom het gat te vinden waardoor we ook hadden kunnen landen op het hoofdeiland.

De pauze was goed getimed. Tijd voor de lunch na twee uur varen, prachtige rotsen hoog boven het water, een vuurtoren, mooie zon, weinig wind. De zeehonden zwommen onder ons tussen de rotsen of lagen in de zon. Veel meeuwen aan de overkant. Onder ons een tapijt van konijnekeutels. Nico had een brander mee en pannenkoekbeslag, dus dat werd smullen. Eén van de deelnemers had zijn lunch in de tent laten liggen en werd overvoerd met het eten dat vanuit de groep werd aangeboden. Zo heeft er altijd wel iemand in de groep iets over of mee waar een ander in geval van nood of gebrek op terug kan vallen.

Nico gaf een rondleiding langs de vuurtoren en liet ons de genummerde nestplaatsen zien waar spoedig een hele kolonie puffins zich zal melden. Overal konijneholen of door de mens gemaakte hokjes/overkappingen waar de puffins zich kunnen nestelen.

De weg terug voer ik als voorvaarder voorop en soms ook vooruit.
Er stond op een enkel punt nog een stevige stroom rond de eilanden en die moesten we door om uiteindelijk tussen andere eilanden door geconfronteerd te worden met de eerste voorbij vliegende puffins en alken.
De bedoelde oversteek naar Carmel Head en toeristische route langs de kust hebben we door de sterke stroom niet gehaald. De tochtleider beoogde ons te behoeden voor een tidal race maar de stroom zette ons er middenin en uiteindelijk bleken we er precies noord-zuid doorheen gepeddeld te zijn waar we hadden beoogd er ten Noorden langs te varen. Altijd benedenstrooms passeren is mij verteld, maar ik had dan ook het oorspronkelijke vaarplan al laten vallen. Na de passage door dit stukje soppige water, veroorzaakt door een lokale ondiepte, voeren we met zicht op de kust terug naar de baai.

Tot slot een fotoshoot van de binnenkomende groep en ter afsluiting nog even een paar keer rollen om het zout van me af te spoelen en een punt te zetten achter deze gevarieerde en zonovergoten vaardag.

De dag werd afgeblust met een oranjebitter en een zwakke aanzet tot het Wilhelmus, gevolgd door een Ale met gevulde kippenborstfilet en apple crumble toe.

Het leven is goed.

NZKV Anglesey 2013 - Menai Strait Bridge

29 april : Menai Strait Bridge

Het was een winderige nacht geweest. De tent flapperde flink en hoewel het lijf na de eerste dag varen me in een diepere slaap had gebracht, begon ik niet geheel fit aan de tweede dag en wilde ik er eigenlijk niet echt uit. Ruim op tijd wakker startte ik toch al vroeg met het ritueel. Tanden poetsen, water halen en kleren nog een keer verhangen om het droogproces te vervolmaken, koffie en heet water maken voor het ontbijt resp. voor onderweg, broodje smeren voor ontbijt en lunch, Brinta en sap mengen in mijn waterflessen als extra energie tussendoor. Tegen de tijd dat Bram zich meldt ben ik paraat. Voor het vertrek van de groep rijden we nog even langs de Tesco voor de vergeten boodschappen. Een gastank, Hollands model camping gaz met prikmechanisme is hier nergens te vinden. Later op de terugweg vind ik het nog in een outdoor store in Betsw-y-coed voor 8 pond per blik. Nederlanders in het buitenland kunnen beter overstappen op benzine.

De groep vertrekt op deze tweede winderige dag naar Menai Strait Bridge. Menai Strait vormt de scheidslijn tussen het vaste land van Wales en Anglesey en er staat een flinke getijdestroom. Na de golven van zondag, komt vandaag een training in stromend water aan bod. We oefenen dit bij de peilers van de brug. Oversteken van het ene keerwater naar het andere, in de vorm van traverseren (insteken op 30 tot 60 graden, opkanten naar de kant waar de stroom vandaan komt, boogslagen aan de afstromende kant) en er met snelheid invaren (opkanten naar instromende zijde, steun aan de afstromende zijde) en zodra je het keerwater bereikt met een boogslag aan de afstromende zijde erin en dan de steun omdraaien. De stroom moet je plat gezegd onder je kont door laten gaan.  

De groep is gesplitst zodat een ieder genoeg ruimte heeft voor de oefeningen. De pauze vieren we aan de wal, met uitzicht op een visval midden in de Strait; een mooi wit huis met een enorme boog eraan gemetseld waar het water nog doorheen stroomt. Als het water eenmaal zakt, dan zullen er  vissen achterblijven. Het water komt flink op gang tijdens de pauze, je ziet de stroming rond het bouwwerk opbouwen.

Na de pauze laat Axel zien hoe de traverse naar het bouwwerk ingezet moet worden. Het is een redelijke oversteek en blijkt nog goed te doen. De groep splitst zich wederom in ervaren en minder ervaren en elk pakt een zijde van de visval. De energie in het water is fors meer dan wat we bij de brug ervaren hebben. Het is wederom opkanten, traverseren en S-jes maken. Op aangeven van Nico vaar ik steviger de stroom in, maar het is net als bij hoogspringen, soms kom je niet goed uit met je slag. Tot drie keer toe pakt de stroom me gevoelsmatig te laat waardoor ik in de verleiding kom om die extra slag wel te maken, verkeerd uit te komen en dan onvoldoende opkantend met de peddel aan de verkeerde kant door de stroom gepakt te worden. Het water is onverbiddelijk en trekt je om. De eerste keer werd ik volledig verrast, de tweede en de derde keer wilde ik nog wel een paar keer een steun inzetten, maar ook hier is rust en timing belangrijk. Een succesvolle rol heb ik wel gemaakt. Het zwemmen spoelde ook vandaag de aanvankelijke aarzeling wat van me af, het meerdere malen omgaan deed ook een angstig ontzag voor de kracht van het water postvatten. Ondanks het droogpak, kost zwemmen en rollen veel energie wat samen met de mentale dip me uitnodigde het actieve deel van de dag te willen beeindigen. De groepsleiding was in elk geval zo attent toe te geven dat de vermoeidheid toesloeg en besloot een pauze in te lassen.

Nu moesten we de traverse naar de kant maken en dat leek goed te doen. Ik ging als eerste en lag met enige moeite keurig te wachten voor de lunchplek. De tweede redde het echter niet en dreef met de stroom af naar de 2^e brug die was afgeschilderd al no go area voor deze dag. Nico was erbij en bracht de deelnemer aan de kant. In mijn overmoed besloot ik te kijken of ik kon helpen en ging achter het tweetal aan. Er moest immers nog een flink eind tegenstrooms gevaren worden om bij de afgesproken plek te komen. De stroom dreef me teveel naar het midden waardoor het voor mij uiteindelijk een hele tour werd om het keerwater te bereiken, zodat ik niet zelf de no go area in zou stromen. Uiteindelijk lukte dat door me iets verderop het keerwater in te laten gaan, te vroeg erin en je wordt door het keerwater teruggezet in de stroom in plaats van opgenomen te worden in het keerwater. De kick dat het me gelukt was kwam niet door, het bleef bij een zucht van verlichting dat ik niet onder de brug was weggespoeld. De kracht van het water bleek wederom sterk genoeg om vraagtekens te zetten bij de expeditie die ik was begonnen.

De pauze bracht de nodige rust. Extra energie in de vorm van appeltaart van de C1000 van Nico, geeft de burger weer moed.

Henk gaf nog een paar rek- en strekoefeningen voor de rug en de zon liet zich even zien. 


Tegen de tijd dat we begonnen af te koelen zaten we al weer in de boot en togen op huis aan. De stroom was nog in alle hevigheid aanwezig en we moesten via de keerwaters terug naar boven. Soms ook letterlijk. Achterover hangend, boeg naar boven, scherp een kribje pakken. Het bleek aan het eind van de dag nog een hele tour. We hebben het een paar keer gedaan en hebben vervolgens de dag rustig peddelend afgesloten.

Het was al met al een goede vaardag. Veel geleerd, ook al voelde ik me daar niet steeds happy bij. Voor morgen een dag met stroom en golven, het weer wordt beter.

Eten: Porc stack (gehakt, bloedworst, bacon, … ) met prei/wortelen en chocolate warme sponge, ice-cream, sauce & crisps toe.

NZKV Anlgesey 2013 - Trearddur Bay

28 april :

Om 9.30 uur scherp staat een ieder klaar voor de aftrap van de week. We rijden in kolonne naar Trearddur Bay, een baai die redelijk beschut ligt tegen de heersende wind. Het voelt als een straf begin, volle wind, redelijke golven en white horses (de schuimkoppen op de golven). Er zijn meerdere groepen actief op het water.  Axel heeft zich bij de NL groep aangesloten en dat geeft de groep wat meer ruimte om te spelen en de onzekerheden te managen.

Nico geeft opdracht om een rondje te varen,  de baai over te steken, tegen wind en golven te varen, terug varen zonder surf en terug varen met surf in de herhaling(en). Tevens wil hij ons laten proeven met de stroming die er rond de rotsen staat. We nemen wat meer ruimte dan hem voor ogen stond en ik raak daarbij in een surf. Chris wist ik ternauwernood te ontwijken en om de nieuwe boot van Henk niet te torpederen moest ik helaas om. De bedachte rol kwam tot drie keer toe niet goed uit de verf en de eerste redding was een feit. Geen probleem, met het zwemmen spoelt ook de aanvankelijke aarzeling van me af.

Nadat de boot leeg gepompt is, zoeken we een pauzeplek. Hiervoor verlaten we de baai, draaien we om de rotskust een volgende baai in en vinden in een hoekje een verborgen strandje, lekker uit de wind. Snel onder de poncho en tijd voor een hapje.  De zon laat zich zelfs even zien!

Na de lunch beginnen we wederom met een technische slalom-opdracht en Chris zal ons voordoen hoe tussen de ballonnen/boeien te manoeuvreren. Het leidt de aandacht af van de wind en de golven en geeft wederom een schepje extra vertrouwen. Nadien verlaten we onze vluchthaven en varen naar buiten om terug te keren naar de eerste baai. Aanvankelijk zonder surf en later juist de surf zoekend, varen we de baai weer in (en uit en in).

De laatste oefening betreft het kijken naar het water en het inschatten waar de stroming het hardst en de golven het venijnigst zijn bij een tweetal rotsen.  Uiteindelijk varen we eerst tegen het woeste water tussen de rotsen in en later draaien we de vaarrichting om om met wind en golven in de rug tussen de twee rotsen door te peddelen. Een ieder doet dit een aantal keren. De sessie wordt beëindigd als een van de deelnemers de rotsen raakt omdat hij zijn baan niet helemaal goed had ingeschat. Na de redding keren we terug naar het strand. Een korte evaluatie volgt waarna we de spullen opladen op zoek naar een welverdiende warme douche ter afsluiting van deze hernieuwde kennismaking met het golvende water.

De dag wordt afgerond in de Paddlers Return met een Paddlers Burger en een Apple crumble als toetje.

KVW Apriltocht - rondje Garnwerd

KVW Apriltocht - rondje Garnwerd door HarmLammers op Garmin Connect - Details

Laagdrempelige inzet bij de start van het grootwater seizoen.

Holbewoners

De voorjaarsvakantie loopt ten einde. Vandaag kon ik een studie maken van het resultaat; twee prototypen holbewoner van de 21e eeuw.

 

Rondje Baflo en GasUnie

Baflo – Tijdens het eerste rondje Baflo van dit jaar heb ik het landschap ook van een andere kant bekeken. Een paar dagen terug heb ik de website van Gasunie doorgelopen en daarbij kennis gemaakt met hun blik op het gasnet. Het is een logistiek systeem, dus er is een landelijk hoofdnet, er zijn regionale netten en daar zal ook wel weer een vertakking binnen zijn. Er zijn entry- en exitpoints waar netten aan elkaar gekoppeld zijn, er zijn directe afnemers op het hoofdnet, ik zie daar energievreters als Hoogovens, Chemelot en Aldel in beeld komen. Verder is er opslag mogelijk (kleine gasvelden leeg halen en opslaan in een groter veld om in de winter bij stijgende vraag voldoende druk op het net te houden) en blijkt het mogelijk om gas van eigenaar te laten wisselen tijdens het transport. Verder is er onderscheid tussen een kort stukje in- en uitvoegen van gas en lange afstandtransport. En wellicht heb ik dan nog het een en ander al weer vergeten.

Zo zou ik het waterwegennet ook kunnen bekijken, of ons wegennet. Als Gasunie in staat is om het gebruik van het gasnet door te belasten, dan is ze wellicht ook in staat om een blauwdruk voor het rekeningrijden op het hoofdwegennet te leveren. Ook daar voegen voertuigen in en uit, van verschillende kwaliteiten, vanuit verschillende entry- en exitpoints en zou je het gebruik van het wegennet kunnen toerekenen aan de individuele gebruikers. Een kwestie van voertuigherkenning op alle entry- en exitpoints en een computersysteem doet de rest.

Daar kun je vervolgens weer in differentieren door verschillende voertuigklassen te onderscheiden, verschillende contracttypen aan te bieden, dalurenkortingen uit te geven, spitstoeslagen te berekenen, goedkope en dure trajecten te introduceren, tijdgebonden tarieven in rekening te brengen of juist belastinggebonden tarieven te introduceren. Maar ja, moet je dan extra betalen omdat die caravan voor je een file veroorzaakt als hij een stel vrachtwagens wil passeren? Enfin, tijd genoeg om eens over het wegtransport te bomen terwijl ik het Groninger land doorploeg met mijn kajak.

Overal zag ik enty- en exitpoints, gebieden waar je water kunt bufferen en dus kunt onttrekken aan het transportnet, of juist kunt opnemen in het net om de waterstand hoog genoeg te houden in tijden van krapte. Discussie over de waterkwaliteit zal er ook zijn, zeker nabij een overstort van een waterzuiveringsinstallatie of een melkveebedrijf en over de intrinsieke natuurwaarde van water die nu niet wordt meegenomen. En wie is verantwoordelijk voor de effecten van de bodemdaling als gevolg van de gas- en zoutwinning op het waterbeheer? Van die dingen.

 

Het rondje Baflo gaf ook vandaag mooie vergezichten, veel zon, een enkele hagelbui, een zwaan die niet toestond dat ik er langs wilde en het na 6 starts en landingen en twee valse starts zich dan toch gewonnen moest geven.

Een hardloper langs het water als haas voor de kanovaarder, de zon die mij in een gele kano liet varen maar het landschap in grijstinten deed veranderen, de wind die soms verkoeling bracht en op andere momenten juist de warmte van de zon wat ruimte gaf.

 

Het was lekker om weer een dagje buiten te zijn en de wereld vanaf een ander zichtpunt te bekijken.

KVW Wintervaren

Vandaag een eerste ronde vanaf de loods naar Rode haan met een deel van de vaste kern zaterdagvaarders. In alle rust heen en samen met Jan M. In vhoogd tempo weer terug. als 40 er moest ik hem als 60 er voor laten gaan. Dat geeft te denken :) .

Winters tafelen in Keramiekmuseum Princessehof

Leeuwarden – Vandaag met Marga een dagje uit naar Leeuwarden. Eerst een Cafe Latte met een broodje in de Stadswaag en vervolgens Winters tafelen in het Keramiekmuseum. Een mooi gebouw, veel variatie in de stukken en fraai belicht. De bijzonder gedekte tafels waren aangekondigd als 'over the top'  en bleken ook elk veel verrassende elementen te hebben. Voor mij zeker het bezoeken waard.

KVW - met een rondje Garnwerd - Cafe Hammingh het jaar uit

Aduarderzijl – Op zaterdag 29 december hebben we de laatste tocht van dit jaar gevaren. Op verzoek van Dick met een alternatieve start in idyllische Garnwerd; het Reitdiep af, via Van Starkenborgkanaal en Aduarderdiep naar Aduarderzijl en over Reitdiep weer terug naar Garnwerd. Ik schat een goede 18 km.

De tocht begon met een mooi zonnetje. Er stond een stevige zuidenwind kracht 5 en soms ook meer en dat gaf het eerste uur aardig wat werk te verzetten toen we het Reitdiep tegenstrooms opvoeren richting Groningen. Eenmaal in het van Starkenborgkanaal, kozen we voor de lage wal en konden we rustig voortpeddelen. Bij de Steentilbrug sloegen we het Aduarderdiep op, waarna de tocht in een heerlijk ontspannen slag werd voortgezet.

Het zwart-witte beeld van de omgeving tijdens het Noord-Zuid varen werd veel kleurrijker toen we de zon eenmaal in de rug hadden en het Aduarderdiep afvoeren.

Halverwege het diep moest ik ergens de 1.000 km grens voor dit jaar passeren. Friedeke heeft er foto's van gemaakt en deze later via Facebook gedeeld. Die duizend km is natuurlijk nooit een doel op zich geweest, maar meer het resultaat van wekelijks een rondje varen, al moet ik toegeven dat het me wel motiveerde om ook op de minder mooie dagen van oktober en november nog een stukje te gaan peddelen. Ik was er in mijn loopbaan nog niet eerder zo dichtbij geweest.

Het idee van die 1.000 km heb ik overigens geleend van de kanoclub uit het Antwerpse Schoten, daar houden enkele leden jaarlijks de stand bij. Ik vermoed overigens dat er binnen de KVW meer mensen zijn die de 1.000 km ruim gepasseerd zijn, maar daar ging het zoals gezegd mij niet echt om.

Na 2,5 uur ongeveer, legden we de boten op de kant bij de camping van Aduarderzijl. Eenmaal op de kant bleek het in de wind een stuk kouder aan te voelen dan varend in de boot. Gelukkig werden we uitgenodigd plaats te nemen in de gemeenschappelijke ruimte van de camping. Aldaar hebben we uit de wind, maar met de jas aan, de verlate lunch genuttigd en de wereld via Facebook kond gedaan van het bereiken van deze mijlpaal. Het aantal reacties stond binnen 5 minuten al op 3, dus er lagen een paar mensen aan het mobiele infuus zeg maar. Dank daarvoor.

De laatste loodjes bleken het zwaarst. Dat moet ook wel, het eerste stuk had van menigeen wel wat geeist en na een luxe pauze binnen, is het buiten dan snel weer koud en moeilijk opstarten. De aanvang gaf de burger nog moed, een restje wind mee, het laatste licht scherend over het landschap. Eenmaal de laatste meander door voorbij Koepon, was het even flink doorscheppen om het eindpunt gemarkeerd door de rode lamp op de hefbrug van Garnwerd te halen.

Net voor het vallen van het duister hadden we de spullen in en op de auto, waarna we nog een laatste ronde hebben genomen in Cafe Hammingh om het vaarseizoen en een mooie en verfrissende tocht af te sluiten.

Op naar de 1.000

Reitdiep – vandaag een extra rondje gevaren, 26 km over het Reitdiep, afzakkend naar het van Starkenborgkanaal en vervolgens via het Aduarderdiep weer terug naar Aduarderzijl.

Opde kop van het Aduarderdiep vond ik op de heenweg een tas in het water. Hij dreeef nog en het zag er niet naar uit dat hij er al heel lang in had gelegen. Ik ben terug gepeddeld en heb hem aan boord gehesen. Er kwamen geen afzichtelijke dampen vanaf zodat ik eerst naar Garnwerd ben doorgevaren en daar bij een steiger de inhoud heb gescand. Bovenop lagen creditcard-formaat kaarten van IKEA, de voetbalbond, een rijbewijs en een zorgpas. Serieus genoeg voor een aan- en afgifte bij de politie, dus tas onder het luik en de tocht voortgezet.

Tegen de stroom in, wind tegen, zon laag voor me, peddelend langs de heropende afslag naar Sauwerd, de Wetsingersluis, Wierumerschouw, Gaarkeuken, Steentilbrug. Het glijdt allemaal aan mij voorbij, zelf associeer ik vrij over de geschiedenis van die tas.

Nadat ik zelf het Aduarderdiep in was geslagen, had ik de wind in de rug en de stroom mee. Het tempo liet ik wat varen, met grote rustige halen gleed het landschap aan mij voorbij. Ik had meer oog voor mijn omgeving, nu ik de laag hangende zon achter me had gelaten en het strijklicht het landschap kleurde. 

Groepen vogels die zich gescheiden naar soort verzamelen op het grasland. Eenden, ganzen, waterkippen en een enkele zwaan. De winter brengt ze samen, de soorten stellen zich gescheiden op.

Eenmaal de brug naar Feerwerd voorbij heb ik navraag gedaan of er mensen bekend waren met een Portugese bewoner van een van de woonschepen. Bij de laatste groep schepen nabij Aduarderzijl wist iemand me wel te vertellen dat er wel eens een Nederlander heeft gelegen die ook in Portugal woont. Na de tocht even langs de Koning en de Dame, dat van die Portugees klopte, een leeftijdsverschil van zeker 50 jaar deed vermoeden dat het toch om iemand anders ging. Dan maar naar Zuidhorn. Marga speelde tomtom aan de telefoon en leidde me naar het politiebureau. De tas werd in ontvangst genomen omdat het gemeentehuis toch dicht was; de politie doet niet meer in gevonden voorwerpen. Met de handschoentjes aan zou ze de zaak onderzoeken. Naam en telefoon achterlatend heb ik koers gezet naar huis.

Onderweg nog even gestopt bij Dick. Dick zit al ruim anderhalf jaar in de lappenmand en heeft sindsdien niet meer gevaren. Eén van de kanjers van het zeevaren, ex-marathonzwemmer, man met inhoud zeg maar en goed voor de vrolijke noot onderweg. Ik trof hem thuis en onder het genot van een bak koffie hebben we wat bijgepraat over wat je al niet mee kunt maken in een jaar. Vorig jaar trof ik hem herstellend van een carpaaltunnelsyndroom, daarna arm gebroken, operatie aan de rug om een beknelde zenuw te bevrijden en nu toe aan de behandeling van een hernia. Je kunt het maar treffen, zo peddel je de zwaarste elfstedentocht ooit, een paar jaar later kom je haast niet van de bank. Een boom van een kerel, een dijk van een vent, blik op de toekomst, haast niet stuk te krijgen. Ik mag hopen dat na de hernia het leed is geleden, de pijn is verdreven en het leven weer een normale wending zal nemen.

We hebben het niet voor het kiezen.

KVW wintervaren - rondje baflo

Winsum - Het tochtje over het Lauwersmeer werd vandaag niet gedragen door de beoogd tochtleider. Derhalve heb ik een tocht aangeboden op zaterdag waarop twee mensen intekenden. Een derde kon ook op zondag en had die dag ook vrijgehouden. Aldus de tocht verschoven naar zondag. Vanmorgen belden twee deelnemers echter af, december als feestmaand zullen we maar zeggen.
Op weg naar de loods kreeg ik een fikse bui op de kop. Eerst maar een kopje thee, de buienradar had al aangegeven dat het na 10.30 uur droger zou zijn. Na de thee nog even de opties besproken; Schiermonikoog, Lauwersmeer of gewoon een lokaal rondje? Het is een rondje Baflo geworden. Een kleine 21 kilometer in een zondags tempo, ik kreeg het er wel warm van zonder er echt voor te hoeven werken.
De wind viel mee en de ZZW konden we vooral in de rug houden, verder voeren we over de Groninger maren op de andere stukken in de luwte. Een rietkraag biedt de kanovaarder de nodige beschutting. Binnen 3 uur stonden we weer op de kant, een lager tempo maakt ook dat je niet hoeft te pauzeren onderweg en verdient zichzelf zo makkelijk terug.
Inmiddels zit ik lekker warm op de bank. Bakje zalmsoep stond al klaar bij thuiskomst, warm broodje erbij uit de oven en zo geniet ik op een winterse zondag van het goede van buiten en van binnen. Nog een kleine 60 km te gaan en ik passeer dit kalenderjaar voor het eerst de 1.000 grens varend in mijn kayak. Zou het lukken tussen de eindejaars borrels en partijen door?

KVW 8 december - winterweer

Eenden hebben zich verzameld in het wak bij de overloop van de waterzuiveringsinstallatie. Tocht afgeblazen wegens ijsgang en als alternatief de wandelschoenen aangetrokken voor een rondje dorp.

Trainingsrondje Baflo - 2 december

Gisteren heb ik de verenigingstocht voorbij laten gaan en die bleek niet gevaren te worden (onstuimige verwachtingen en een deelnemer die daar niet zoveel trek in had). 's Avonds hebben we het programma voor komend jaar in elkaar gezet. Beginnend met de tochten die we in elk geval willen varen, kijkend naar de condities (warm water, zwemmen, lang verblijf op een plaat) en daar vervolgens de gebruikelijke korte dagtochten tussendoor gepland.

Het resultaat mag er zijn, nu nog wat mensen vinden die de kleinere tochten en de avondtochten mee willen invullen als tochtleider of tochtleider in spe.

Vandaag was het aanmerkelijk rustiger. Vanaf een uur of 11 bleef het droog en ook de buienradar gaf geen waarschuwingen. De zon scheen in het Oosten dus heb ik het wolkendek achter me gelaten en het rondje Baflo vanuit Winsum weer eens tegen de klok in gevaren. Ik stond niet op tijd en ben rustig begonnen, onderweg nog wat kiekjes nemend van het winterse veld. Bij thuiskomst stond oma's groentesoep al klaar en heb ik de laatste oliebol verorberd. Dat wat je eraf vaart moet ook weer gecompenseerd worden zeg maar. Het lijf geeft al weer aan dat het gewerkt heeft vandaag, ik doe het verder maar rustig aan. Kan ik even broeden op een paar functies binnen GasTerra. Zien er uitnodigend uit.

KVW - Wintertochtje in de mist

Soms moet je je kans pakken. Gisteravond werd ik gebeld door Dick om met de 8 van weeronline voor het weer van zaterdag een tochtje over het Lauwersmeer te maken. Zondag zou het gaan waaien, ik hoorde vandaag voor Rottum zelfs 9 Bft over de marifoon voorbij komen. Dus heb ik vanochtend mijn spullen gepakt, niet voor het geplande tochtje over de maren maar voor het Lauwersmeer.

De ochtend begon mistig en omdat ik verder naar boven kon kijken dan vooruit, leek het erop dat de zonkracht de mist weldra zou doen laten verdwijnen. Vol goede moed gingen we op pad. Voor de zekerheid kompas, kaart, GPS en marifoon mee. Eenmaal op het water bleek de mist hardnekkiger dan gedacht. We voeren door de Zoutkamperril met vaag uitzicht op de wal. Eenmaal op het meer hadden we in het begin nog houvast aan de boeien. Toch verloren we die op een gegeven moment uit het oog. Je kon niet van boei tot boei kijken, dus schatten van koersen en uitvoeren daarvan kwam nauw. Uiteindelijk verloren we vanaf de S20 al de aansluiting met de boeienlijn en na wat discussie en wat proberen vonden we de STG3. Blijkbaar hadden we alleen kaarten bij ons waar met moeite een STG1 op ingetekend stond (samenvallend met de S10), maar daar konden we nog niet zijn. STG moest wel staan voor Stropersgat, dus in dat opzicht was het weer geruststellend.

Koppig als ik soms kan zijn, voer ik niet de besproken koers maar vervolgde met een iets westelijker koers de zoektocht naar de boeienlijn. Net voordat de groep uit elkaar dreigde te vallen (op zicht dan) vond ik 'de volgende' en heb ik de groep laten verzamelen en de afgelegde koers doorgezet.

De oversteek naar Oostmahorn hebben we maar laten zitten. Op zicht en koers zijn we om de Ballastplaat gevaren met de klok mee, uiteindelijk uitkomend bij de vluchthaven. Aldaar hebben we de lunch genuttigd en het zonnetje voelen doorbreken. De laatste etappe leek de zon definitief door te komen, maar voor we goed en wel weer voet aan wal hadden gezet, was ook de zonkracht alweer zodanig afgezwakt dat het weer even mistig was als bij vertrek.

Mist verkleint de ruimte, geeft een diepe rust in het landschap en heeft een onvoorstelbare onmetelijkheid in zich op het moment dat je je koers en positie kwijt raakt. Vooral dat laatste is wel mooi om te ervaren op een goed navigeerbaar water als het Lauwersmeer. Op het buitenwater lijkt het me geen eenvoudige opgave om met een groep door de mist te moeten varen en vol te moeten houden dat je nog precies weet waar je bent en heen moet.

Maar de mistervaring zelf is ongekend.